Friday, October 13, 2017

A White Balcony Smile !

I pass with pride the first day,
I feel the wind the second,
I trample some flowers below my feet the third,
My eyes and my heart are shocked, my former are amazed my later is attached, and ,”Oh” so permanently,
I become a prisoner, I am indebted, I am ashamed, I have no courage, no experience, no breath;
There above, in the middle of a white balcony, rests all glory, all desire, all my heart, my new owner,
I am released, I feel free with a mere smile, “Oh” What a smile!

Now, when I pass through that place after centuries, Still afresh, I remember the unforgettable “A white balcony smile”..

Tuesday, September 26, 2017

A scene from my upcoming Novel !!

I was recently hired.  I belonged to the village of Karghan. There was a single family member that was left to me in my whole life, Azim, my 2 year old son. Some memories last for years and some for lifetime, the bitter ones last longer and the disastrous ones are eternal. One night I was leaving my home to go over to my friends. I still remember the innocent, sweet-natured look of my wife, Sahar, standing in the door and with those benevolent eyes set on me the whole time, she said, “Dear! Please  take Azim with you for a few hours so I could freely tidy your rooms.” I said reluctantly, “All right, bring him over.” I allowed, frequently and willingly that between us she had to be dominating most of the time and certainly of all the positive traits any husband could have to secure lifetime love from his wife was the same trait I had and I knew she loved my for that. I took Azim and briskly walked towards the door and she called from behind, “Dear! Wont’ you say ba’bye?” I was not in my pleasant mood and I returned coldly, “Enjoy!” I remember afterwards this single memory haunted me for a long time, I would usually tell myself, “I wish I had a long, loving and smiling look at my wife that night.” I believe we have to never miss an opportunity of revealing our love to our partner even in bitterest situations. I left the house and joined my friends for a few hours in the neighborhood. We talked, we laughed and Azim slept on my lap and I was just remembering the gorgeous look of Sahar when I heard the most frightful sound of bombardment. We all ran out and covered ourselves to protection. I was terribly afraid I firmly hold Azim and completely wrapped him in my arms and closed his ears by my palms, we counted every second and the bombings unceasingly continued. This ordeal lasted around ten minutes and I thought that the excessive shaking would finally cause the earth to swallow all of us deep into it. Eventually the horror sounds ceased, the dark dusty particles floated around us immensely, we instantly knew that tragedy struck and struck so hard. Human race have been gifted unmistakable sense of human tragedy, the moment that everyone was hiding for cover we knew that human lives have been lost. We rushed outside and the first instant I saw my house entrapped in flames, I could not hold myself and I ran barefooted with all energy, the distance intolerably became longer. For a moment I thought I was running in a maze and lost my way, my eyes filled with tears, the flames and the house blurred, still I could not reach, another instant while I was desperately rushing towards the house I saw shadows in the flames, I saw someone was wringing hands in the air as signs of asking help. When I reached the gate the roaring and the unbearable heat of the house fire stopped me. The neighbors all around had come and their pitiful utterances were not intelligible to me. My mind was not helping me; I sat and helped my head against my hands. The first time I experienced that in the midst of hopelessness and tragedy at least some of us (if not everyone) think about past events and so vividly they come to your imagination you believe you are transferred there, at this moment of tragedy I recollected the minutest details of my life events. Those details would have never come alive without this tragedy, I remembered instantly my mother helping me with my school shirt when I was in primary. I remembered my father giving me a five Afghani coin and smiled and told me, “My boy, buy some sweets!” I remembered the last look of my wife, those beautiful and honest eyes asking me to come earlier from friends. Deep in my heart as I remembered one by one, I knew I had lost each one of them. The night became morbid and long and I had forgotten where I was. It seemed that half of my gloom and misery were shared by my villagers too; I could see in their face and feel from their eyes that they were immensely shocked at the incident. I could hear distinctly one of them said, “Have mercy Lord, how could these creatures burn to death!” Another said, “I wish I had died before seeing such disaster.”  Later, the burned and mutilated bodies were taken out one by one. As I could see from a distance, all the corpses were similar: black, severely burned and with unusual human shapes. I also experienced that sometimes the life of a human being is worse than death if one has to witness several dead bodies of his own kin, at the same time. Later, I remembered that in those heart-breaking moments I had an unusual kind of peace, feelings of gratitude to my wife. I did not realize the reason that night but the next morning as I saw my son I felt thankful and deep in my conscience my respect and love for God and my wife increased tremendously. Azim became the bridge of communication between me and my past life. He had the eyes of his mother, grey and benevolent. He gave me hope and solace. He was also the reason to remind me constantly that I had to take revenge. My mind was wandering in the past that I heard the news of the incident from a radio station: “For the second time this week US air force have apologized for hitting a civilian location killing three family members. The air force has promised to launch an extensive investigation.” 

Wednesday, September 7, 2016

ولید و وظیفه پرمخاطره اش

!قصه تخیلی 
رفع مسولیت: هرنوع نام ها، محل ها و سایر موارد ذکر شده در این مقاله براساس تخیل نویسنده (من) است و هیچ نسبتی به واقعیت ندارد.
بخوانید و لطف نموده نظریات با ارزش خودرا در کمنت اضافه نمایید.

ولید و وظیفه پر مخاطره اش
_____________________________________________
ولید با فامیل اش که متشکل از مادر، دو خواهر، دو برادر و یک خانم و یک طفل نازنین می باشد هرشب طبق تقسیمات معمول و منظم بر سفره ساعت 8:00 می نشینند. پدر ولید مثل پدرهای دیگر در افغانستان هنگام جنگ های داخلی کشته شده بود. مسوولیت فامیل بدوش اوست، طبعاً چون بزرگ خانواده گفته میشود و برادران اش درحال سپری دوره لیسه می باشند. این بود معرفی خانواده ولید، حالا می آییم سر اصل قصه: 
--
ولید معاون مدیر مسوول روزنامه "زیبا وطن" می باشد. این روزنامه در برگیرنده موضوعات خبری، ورزشی، فکاهیات روز، مقالات تحقیقی و غیره بوده که بطور روزمره در حدود دوهزار نسخه به چاپ میرساند و آخر هفته درحدود پنج هزار نسخه درتمام ساحات کابل توزیع می نماید. مدیر مسوول این روزنامه بنام هادی "اتل" یاد میگردد. تخلص اش "اتل" یعنی قهرمان. وقتی جناب اتل وارد سالون کاری ویراستاری میشود همه کارمندان چنان مصروف کار میشوند فکر میکنی سالون کاری شرکت گوگل است. خوب، این بخاطری است که هرهفته این آقا (اتل صاحب) یک کارمند را بخاطر تنبلی و بیکاره گی از وظیفه سبک دوش میسازد. درحقیقت فعالیت های این روزنامه هفتاد در صد به فعالیت های جناب اتل وابسته می باشد. یکی از بخش های این روزنامه مربوط به مقالات تخیلی بوده که مسولیت آن بدوش ولید می باشد. هر شهروند میتواند به ایمیل آدرس این روزنامه مقاله ارسال نماید و اگر مقاله با شرایط سازگار باشد (با شرایط که اتل تعین کرده) بهترین مقاله روز خواهد بود و در روزنامه تحت عنوان "تفکر عالی" به نشر میرسد. بعضاً هیچ مقاله مورد قبول جناب مدیر مسوول قرار نمی گیرد. دراین صورت یکی از مقالات تخیلی که ولید همه روزه می نویسد (وظیفه دیگر ولید اینست همه روزه دو ساعت روی یک مقاله تخیلی کار کند و حسب لزوم نشر کند) بعد از مرور کوتاه از سوی مدیر مسوول به نشر میرسد. ولید بعضاً اضافه کاری میکند و دوساعت به خانه دیرتر میرسد. بعد از تماس تیلفونی و اطمینان دهی به فامیل اش راحت تر به کار اش ادامه میدهد. یک شب زمانیکه ولید میخواست تکسی شهری بگیرد و به خانه برگردد یک موتر سراچه پهلوی ولید رسید و افراد مسلح پایین شدند و ولید را به اشاره کلاشینکوف در موتر خود بدرقه کرند. بعد ازاینکه موتر حامل ولید حرکت کرد افراد داخل موتر با پوزهای پیچانده و صداهای جابرانه به ولید گفتند، "با توکدام دشمنی نداریم، فقط یک وظیفه برایت می سپاریم اگر از عهده اش برآمدی خو خوب در غیر آن طفلک ات را گلوله باران میکنیم و فامیل تو روز خوش را نخواهد دید." با این حال ولید سوی هرکدام با چشمان پرازهیجان و ترس میدید و گفت، "کدام وظیفه؟" یکی از افراد مسلح گفت، این ورق را گرفته و فردا باید در روزنامه چاپ کنی!" ولید با صدای لرزان اش گفت، "ورق درمورد چیست؟" یکی از افراد خشمگین شد و ولید را با سلی محکم زد و گفت، "این وظیفه تو نیست بچه خ* وظیفه تو فقط اینست که باید چاپش کنی!" بعد چیغ زد، "فهمیدی؟؟"
ولید را در یک محل نامعلوم پایین کردند و ساعت 11 بجه شب بود و تیلفون ولید دوساعت خاموش بود. تیلفون خودرا روشن ساخت و به خانه اطمینان داد. وقتی خانه رسید حالت روانی ولید برای او غیر قابل تحمل بود. حمام گرفت، طفلک خودرا بوسید، باخانم شب بخیری کرد و به اتاق کاری اش رفت تا محتویات ورق تسلیم شده را بخواند و تصمیم بگیرد. ورق را بازکرد و چشمان اش خودکارانه به سوی عنوان خیره شد. عنوان مقاله طور غیرقابل تصور عبارت بود از "انتخابات فاسد". محتویات عمده مقاله چنین نبشته بود:
"او مردم بس است دیگر. کمی هوشیار شوید. در انتخابات آینده شرکت نکنید. بگذارید کاندیدا ها س* واری رای مثبت نگیرند. اگر شرکت هم میکنید باید تمامی برگه های انتخابات را فاسد سازید تا دولت مشکوک نشود. هیچ یک از روسای انتخاب شده قبلی شما تا هنوز به ما وشما خدمت نکرده و نخواهد کرد. همه پاپی های زنجیر بسته آمریکا هستند."
حالت ولید بعد از خواندن مقاله بدتر شد. احساس میکرد همان شب زندگی او و خانواده اش از بین رفته است. اگر چاپ کند زندانی میشود و اگر چاپ نکند میمیرد. 
-------------------------------
نویسنده: خیرالدین

ادامه قصه ولید...روز بعد

Friday, September 2, 2016

نامه پدر به دختر خود که با مرگ دست و پنجه نرم میکند!

نامه پدر به دختر خود که با مرگ دست و پنجه نرم میکند!
(یک نامه بسیار عاطفی و آموزنده)
____________________________________________________________________

ترجمه: خیرالدین ایوب زی
منبع: The Daily Mail
(((((((((((((((((((((((((
لوسی عزیز و دوست داشتنی ام،
سه شنبه، 19 نومبر، 2013، روزی است که هیچگاهی فراموش نخواهم کرد.
هیچ پدر نباید این نوع نامه را به دختر خود بنویسد، اما هدفم این بود که با این نامه نشان دهم تو برای ما همیشه خاص و منحصر به فرد خواهید بود.
مادر تو و من میدانستیم که از اوایل ماه جون همان سال تو یک مشکل داشتی اما هیچگاهی بزرگی این مشکل را تصور نمی کردیم.
زمانیکه تو در مرکز باکسترز وظیفه داشتی و دست خودرا با شوربای داغ سوختاندی، ما فکر کردیم تو از سوختگی خود محافظت می کنی، اما دو سه شب بعد ما متوجه شدیم که تو تنها از یک دست خود استفاده می کنی.
بعد به کامپ آمریکا رفتی و هنگامیکه درآنجا بودی ما خبر شدیم که افتیدی و زخم برداشتی. در میدان هوایی گلاسگو زمانیکه ترا میگرفتیم ما متوجه شدیم که قدم زدنت و صحبت کردن ات تغییر کرده است (غیرعادی).
این چیزی است که هیچ پدر دنیا برای خود قبول نخواهد کرد اینکه دختر اش مریض است.
اولین ملاقات ترا با متخصص هیچ وقت فراموش نخواهم کرد. در آنجا متخصص معاینات، سکن و پونکسیون کمری انجام داد و برای ما گفتند که میتوانیم خانه برویم ولی برای آزمایشات بیشتر فردا بیاییم.
ما فکر کردیم هر مشکلی که باشد با تابلیت و عملیات حل خواهد شد ودوباره به کالج خود برگردی. ما دوباره به شفاخانه آمدیم و پرستاران چوکی ها را به ما آماده کردند و ما نشستیم. به ما گفتند که تمام آزمایشات را انجام داده اند و از من پرسیدند که آیا از این تکلیف تو قبلاً خبر بودم یا نه. من گفتم که نظر به علائم فکر کنم شاید اسکلورز چندگانه، یا تومور ذهنی یا سکته مغزی باشد.
متخصص چند ثانیه ساکت ماند و بعد گفت، "هیچ کدام اینها نیست، این یک بیماری نورون های حرکتی است (MND)."
احساس کردم طور فزیکی مریض شدم. ضربان قلب من بیشتر شد. تو نمیدانستی این چه نوع بیماری است اما من قبلاً از چگونگی آن خبر بودم چون دو هفته قبل یک مقاله را در مورد آن خوانده بودم.
به تو گفتند که این بیماری غیرقابل معالجه است، هیچ نوع ادویه جات نمیتواند آنرا کنترول کند و 90 درصد مریضان در سه سال نخست از بین میروند. این حقایق هنوزهم یکجا با تصویر گریه تو در گوش من صدا میزند. هیچگاهی به این اندازه خودرا ناتوان احساس نکرده بودم. همین لحظه شاهد بودم که داکتر دختر جوان مرا به مرگ محکوم کرد.
زمانیکه شفاخانه را ترک کردیم باخود گفتم، " این صحیح نیست، دختر من تنها 19 ساله است."
برای من بسیار مشکل بود که به چشمان تو نگاه کنم و چشمان من پر از اشک نگردد. حالا دوباره باید به منزل خود برمی گشتیم و این خبر بد را به اطلاع همه خانواده می رساندیم.
وقتی دوباره به خانه برمیگشتیم در نیمه راه تو احساس گرسنگی کردی و به یک رستورانت رفتیم که درآنجا همین جمله داکتر که میگفت "90 درصد بیماران MND در سه سال نخست از بین میروند" طور مکرر در ذهن ام می آمد. دختر عزیز من تنها سه سال دیگر برای زندگی کردن دارد و بعداً کاملاً فلج میگردد. در همان لحظه با لبخند سوی من نگاه کردی و گفتی، "کاش بیماری سکلوروز چندگانه میداشتم"، و خندیدی.
من کاملاً با دیدن شجاعت تو متعجب شدم، که حتی میتوانی با وضعیت ات تمسخر کنی و فکاهی بسازی. اگرچه واقعاً میخواستم گریه کنم، مجبور بودم با تو بخندم.
بعد از آن با خود عهد بستم تا مثبت فکر کنم، با توکمک کنم و همیشه حمایت ات کنم. من باید همان استقامت که تو نشان دادی از خود نشان دهم و درمقابل تو هیچگاهی گریه نه کنم. تمرکز تو بر حداکثر استفاده از زمان برای همه خانواده ما الهام بخش شده است تا همیشه مثبت گرا باشیم. تو در همین روزها مصروف برآورده ساختن یک لیست 45 آرزو هستی، که شامل پرواز دهی هلیکوپتر، دایف سکوبا و گرفتن کرسی در نمایش اوپرا می باشد.
بیماری MND خانواده ها را تکه تکه می سازد و برای متحملین هیچ نوع شانس زنده ماندن نمی گذارد، صرف نظر اینکه چقدر با آن مبارزه کنند.
به همین خاطر این بسیار ضروری است تا جهان از این بیماری آگاه شود و آنرا معالجه نماید.
تو همیشه یک دختر تندرست و فعال بودی. تو هیچگاهی سگرت نکشیدی یا ننوشیدی و یک سبک زندگی بسیار صحی داشتی.
طورغیرقابل باور من غمگین ام که تو هیچگاهی تمامی اهداف خودرا برآورده ساخته نمیتوانی. ما به تو افتخار می کنیم که چگونه از عهده از دست دادن قدرت تکلم و تحرک برآمدی.
من از ستاره های تقدیر خود شکر گذارم که یک دختر زیبا، شجاع و مصمم نصیب ام شده که به من چگونگی مبارزه در شرایط دشوار را آموخت.

Tuesday, August 30, 2016

چوچه یتیم

  قصه چوچه یتیم!

آیا شنیده اید که می گوید گوهردر خرابه ها است. این قصه همچنان مربوط به یکی از شهرنشینان کابل می باشد که پلاستیک جمع می کند، بوت ها رنگ می کند، برای تکسی شهری سواری جلب می کند و از قبیل اینها. این کارهای روزمره اش است. هرشب، به خانه خود نان خشک، به یک خانم که سرپرست اوست سگرت و به آقای که سرپرست اش است نصوار می رساند. این همه کارها بطور نورمال هر روز و شب تکرار و تکرار می شود. این همه کارها را یک شخص بالغ،  قوی هیکل، بزرگسال انجام نمی دهد. بلکه سن اش به مراتب کمتر از آن است که بتواند از عهده این همه امورات براید. "چوچه یتیم" 7 سال دارد. دوسال کار شاقه او و روابط اش با مردم عجیب وغریب باعث شده دقیقاً مثل یک 25 ساله با مردم ارتباط برقرار کند. او همچنان میتواند به راحتی جیب شما را بزند، شما را با گپ های تراژیدیک خود غمگین بسازد و با شما مثل یک مرد 25 ساله در میز نان خوری حرف بزند. نامش چوچه یتیم است بخاطریکه هم یتیم است هم چوچه و این لقب را به او چوچه حریف های او داده است. چوچه یتیم نام اصلی ندارد چون روزاول تولدش از سوی مادر خونی اش (قاتل گفته میتوانید) در پرورشگاه طور پنهانی رها گردیده بود.
ادامه....
یکروز چوچه یتیم به صاحب خود می گوید: "آقای انیس آیا امکان دارد مکتب بروم؟"
انیس گفت: "چوچه! می فهمی آنهایکه مکتب میروند پول ندارند و اینجا بدون مکتب نان میخوری، پول پیدا میکنی، به آرزوهایت می رسی." صاحب چوچه یتیم نمی خواست تجارت گدایگریش توقف کند و نمی خواست دیگران از او برای ترک تجارت اش الهام بگیرند. چوچه یتیم عادت داشت بعد از اینکه چند بوت رنگ میکرد و دو سه جیب میزد میرفت و در راه متعملین مکتب انتظار میکشید تا قیافه های مکتبی متعملین را تماشا کند و لذت ببرد. او با درس علاقه نداشت چون در زندگی اش از صاحبین  خود درس های تاریک زیاد آموخته بود و خسته شده بود. یک شب به خانه دیرتر رسید و از سوی صاحب خانم خود به حدی لت وکوب شد که خون بدون وقفه از سر و پیشانی اش جاری شد. صاحبش گفت، "کجا بودی؟" چوچه جواب نداد و بازهم سیلی کاری شد باز پرسید، "بگو کجا گم بودی؟" چوچه با پیشانی ترش و خون پر طرف صاحبش دقیق سیل کرد و بازهم جواب نداد. آن شب همه حریف های چوچه ناگزیر به حالت او غمگین شدند. یک دختر 9 ساله که همه اورا بنام "چالاکک" میشناخت چوچه را در آغوش گرفت و با او همدردی کرد. چوچه با شکم گرسنه و قیافه خون پر بعلت خستگی روز و ذلت شب آرام خوابید. صبح هنگام "چالاکک" از اوپرسید، "چوچه! حالی چرا شب دیرتر آمدی؟" چوچه با چشم پر از اشک گفت، "هنگامیکه شب طرف خانه می آمدم یک شخص بسیار شیک و ظاهراً پولدار را دیدم که جلوتر از من قدم میزد. با خود گفتم اگر جیب این آدم را بزنم شاید پول یکهفته را کمایی کرده و راحت هر روز به انتظار متعملین بنشینم. همینکه نزدیک اش شدم تا جیب اش را بزنم نا گهان یک پولیس در چند متری صدا کرد و اورا با خبر ساخت و مرا دستگیر. شخص پولدار مرا از چنگ پولیس رها ساخت و به خانه برد. به من نان داد، لباس داد،نصیحت کرد و غیره وغیره..اگراین حادثه را به صاحبین قصه میکردم شاید نان یک هفته مرا قطع می کردند. لت وکوب را تحمل کردم تا یک هفته دیگر راحت نفس بکشم."
یک ماه بعد!
"چوچه تغییر کرده است" این جمله به زبان همه چوچه های حریف جاری بود. اما چطور؟ بعد از شبی که چوچه هنگام دزدی دستگیر شد و رها شد و دعوت شد و لت خورد، روز به روز و شب به شب با خود فکر میکرد که چرا جیب آدمی را میزدم که با من بعدتر کمک کرد و در یک شب بامن مهربانی های کرد که در سه سال از هیچ کس ندیده بودم. این فکر طور ناخودآگاه روی شخصیت چوچه به تدریج تاثیر میکرد. او شب هنگام با همه صحبت های میکرد که برای صاحبین اش خوشایند نبود. چوچه میخواست مسیر خود و حریفهایش را تغییر دهد. او دیگر نمی خواست جیب مردم را بزند و دزدی کند. این روند از چشمان صاحبین اش پنهان نبود ولی این موضوع را نادیده میگرفتند. به نوبت از میان 100 چوچه یکی یکی هر شب لت و کوب میشد. هیچ کس جرات نداشت از قوانین سرکشی کند. تنها شخصیکه دیگر به قوانین صاحبین خود احترام قایل نبود، چوچه یتیم بود.

یک سال بعد!
"آیا میدانید که رفتار چوچه بر سایرین تاثیر گذاشته است؟" صاحب خانم گفت.
"نخیر، تشویش مکن، همه چیز به اراده من پیش میرود" صاحب آقا گفت.
شبی که چوچه به خانه مجلل دعوت شده بود روی میز یک کتاب را دید. آنرا برداشت و یک چند سطر را مطالعه نمود. در یک قسمت کتاب نوشته بود، "اگر میخواهی به زندگی خود اهمیت بدهی، چنان کن که خودت میخواهی نه دیگران!" چوچه همین جمله را بخاطریکه از یادش نرود هر شب قبل از خواب در بستر خود به زبان تکرارمیکرد. با گذشت هرشب یک تغییر جدید در رفتار چوچه بوجود می آمد. یک روز بارانی بدون اینکه نفر تعقیبی چوچه متوجه شود از صحنه فرار کرد و به پولیس خودرا تسلیم نمود. بعد از تحقیق و برملا شدن همه حقایق صاحبین چوچه، پولیس به یتیم خانه حمله کرد و مجرمین (صاحبین) را دستگیر کرد. چوچه های دیگر از ستم آنها رهایی یافتند و از سوی دولت به یتیم خانه رسمی تسلیم شدند.
نامش غورزنگ(انقلابی) است. خانواده مهربان که قبلاً چوچه را دعوت کرده بودند به سراغ او آمدند و اورا یافتند و نام غورزنگ به او عطا کردند.
اختتام!
حالا و دراین روزها غورزنگ به مکتب میرود و صاحب لباس های می باشد که یکسال قبل با دل وجان منتظر دیدن اش بود. 

Monday, August 29, 2016

نام این قصه را خواننده تعین کند!

قصه و تخیل من! بخوانید و در کامنت یک نام برای این قصه انتخاب نمایید!
!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ادامه قصه را میتوانید در بلاگ من مطالعه کنید (اما هروقتیکه بیکار شدید)
بود نبود یک عاشق بود!
مقدمه: نامش فردا بود و هر روز به پدرش میگفت امروز فردا پولدار میشم. فردا یک معشوقه (نه عاشق) داشت که در بالکین قبل از پوهنتون رفتن خودرا را آراسته میساخت و با یک لبخند و یک بینی کش کردن بسوی فردا روز اورا پر از خوشی میساخت. 
آغاز قصه: پدر دختر بنام عامر مشهور و صاحب شرکت بزرگ  تولید نوشابه بود. دختر روبینا نام داشت و در پوهنتون بنام فیشنی معروف بود.
 (برای اینکه خودرا بخاطر این نام ((فیشنی)) سردرد نسازید فلسفه آنرا به شما بیان خواهم کرد.)
_طوری است که عامر یعنی پدر روبینا یک شخص بی حد پولدار و پرنفوذ است و روزانه بدون سکتگی با یکی از وزراء کشور در تماس می باشد. (یا از طریق تیلفون، سکایپ یا فسبوک) هرزمانیکه روبینا با صدای نازدانه اش گریه کند و اسباب جدید آرایش را از پدرش درخواست نماید، پدرش مثل یک روبات (ماشین کمپیوتری) هرنوع وسایل مطلوب را برایش حاضر میسازد.  روبینا سه جوره دستکول تیپیک دارد و دو جوره را یعنی چهاردانه آنرا (با رنگ های قرمز، آسمانی، سیاه و سفید) روزمره به پوهنتون انتقال میدهد که دیگر حوصله انتقال کتب درسی برایش نیست. برای انتقال کتب درسی، یک شخص مزد بگیر دارد که روزانه با او می آید و میرود و هزینه رفت و آمد اورا در پوهنتون پدرش به راحتی  می پردازد. نتیجه این شده که محصلین اورا بنام فیشنی در فاکولته میشاسد و مینامد._
خوب بیاییم به اصل قصه!
بدون شک و طور لایتناهی فردا عاشق روبینا است. یکروز روبینا درحال گشت زنی با دوستش بود که ناگهان فردا با یک دسته گل های سرخ و قشنگ در مقابل اش ظاهر میشود و میگوید: "جانم! این گلها را با دستان خود دانه دانه از گلفروش گرفته ام، آیا خوشتان آمد؟" روبینا با یک لبخند فریبکارانه گفت: "واو، راستی این گل ها برای من است؟!"
فردا از دست خوشی پاهایش به زمین و گوش هایش به آسمان چسپید و گفت: "وظیفه من تعریف حسن شما از طریق این گلها است!"
روز و شب به سرعت میگذرد لیکن نه فردا پولدار میشود و نه اسباب فیشنی روبینا کم. فردا کاملاً بیکار است که حتی برای یک وظیفه معمولی هم درخواست نمی دهد چون به هرلحاظ ناکام شده است، سی وی هایش شارت لست نشده و دردومصاحبه اش با شور و هیاهوی از اطاق می براید و قار میکند. نان چاشت فردا با جنگ مادرش و نان شب او با جنگ پدرش به اختتام میرسد. در یک جلسه زمانیکه فردا و مادرش و پدرش گفتگو می کردند، فردا گفت: "آیا حق ندارم دختر دلخواه خودرا انتخاب نمایم؟!" پدرش با نرمی گفت: "بچه گل من! تا هنوز سرنوشت تو معلوم نیست، وظیفه نداری، پول نداری، سند تحصیلی نداری، آیا بهتر نیست کمی برای آینده خود فکر کنی؟"
فردا گفت: "پدرجان فقط منتظر فرصت هستم، همینکه خداوند کمک کند رو به راه میشوم!"
پدرش با لحن خشمگین گفت: "تا زمانیکه درس نخوانی، زحمت نکشی و به پای خود ایستاد نشوی تا آن زمان دختر فیشنی! را به خدا قسم اگر بگیرم برایت."
بعد از اینکه همه از زبان پدر کلمه "فیشنی" شنیدند یک سکوت سراسری در اتاق حاکم شد.  فردا با عصبانیت زیاد دروازه اتاق را محکم زد و رفت.
روز بعدی فردا در کوچه با روبینا ملاقات می کند و به او می گوید: "اگر واقعاً عاشق من هستی (بی خبر ازاینکه او عاشق اش نیست) لطفاً با من فرار کن!" روبینا میگوید: " چه؟؟؟؟؟؟ آیا قواره خودرا در آیینه دیدی؟ با قاتل و جانی عروسی می کنم با تو نه!"
با شنیدن این حقیقت تمام فردا های آینده برای فردا تاریک شد همه اهداف زندگی اش با این جمله ختم گردید و روانه ایستگاه موترهای مسافربری شد تا تکت کابل-مزار بگیرد و دیگر بر نگردد.
فردا تصمیم میگیرد که شب و روز کار کند و پول کمایی نماید در ضمن آن میخواهد به تحصیلات عالی نیز ادامه دهد. اما فردا بازهم ناکام میشود. دوکان جدید اش آتش میگیرد، پوهنتون که درآن ثبت ونام کرده از سوی دولت بعلت ناکارایی مسدود میگردد. اما دو دوست دخترسابقه اش که یکسال با آنها ملاقات نکرده بود به خانه او سر میزنند. این دوست دخترهایش که حتی باآنها تا حد بوسه هم نرسیده بود با او کمک می کنند. نمایندگی تجارتی برای فردا تخصیص میدهند. فردا به یکی از پرمصروف ترین شخص قریه تبدیل میشود. در ظرف دوسه سال نام تجار ملی کمایی می نماید. بعد از چند سال فردا جویای حال روبینا  میشود (بالاخره عشق اول است) و بالاخره آدرس اورا بعداز سه سال یافت می کند و به خانه اش میرود. بعد از دق دق دروازه یک شخص می آید و باز می کند، فردا به او شخص می گوید: "آیا روبینا است؟"  
او شخص می گوید: "با تاسف که روبینا دو سال قبل خود کشی کرد! و پدرش از غم زیاد مدیریت سرمایه خودرا از دست داد و تمام سرمایه 40 ساله خودرا در چند روز از دست داد."
با شنیدن این خبر فردا کاملاً از هم میپاشد و اشک هایش  نمایان میگردد و چگونگی واقعه را میپرسد: "آیا اورا کسی اذیت کرده بود؟" شخص دیگر جواب میدهد: "نخیر، خواهشات او به حدی رسیده بود که یکروز از پدر خود خواست برایش خانه طلایی بسازد." پدرش گفت: "امکان ندارد!"
همین بود که با شنیدن جواب رد همه آرزو هایش به خاک یکسان شد و به نظرش یگانه چاره خودکشی است. که بالاخره در آن کار موفق شد.
چالش های اصلی فردا بعد ازاین آغاز میگردد که در وقفه بعدی خدمت شما نوشته خواهم کرد!
سپاس از مطالعه!

Monday, March 28, 2016

Coming Soon: Fiction Plots

Dear all,

I would soon upload a new book called Romantic Plots on Amazon.

Here are the titles:

Plot Titles for Romance:
1- A Secret and sweet memories
2- Richi’s customer
3- A False Alarm
4- A Death to Remember
5- She hates muscles
6- The poor Artist
7- An English Teacher
8- Lover’s Killer
9- The Gambler Fan
10- A Viral Heartbreak
 11- The Newcomer
12- A soldier’s friend
13- Remember me forever
14- A Late Reply
15- Caught in Mountains
16- The Lost Gift
17- Retiring age
18- Choices of Destiny
19- Lucky Love

20- Life Sentence

Here is one sample Plot (draft): 

Title: A Secret and Sweet Memories      

Genre: Romance

Setting
:  Small village in historical Europe, the town of Sogndal, Norway and in London.

Plot Summary: In 1988 the secret story of Aina revealed two hundred years later when her grandest daughter found papers locked in a metal box underground her old house. Twenty One year old Aina is raised in a catholic family. Due to religious constrictions she hardly meets strangers especially men. One day when she is walking from home to the church, at the age of 30 a tall-handsome-black suited man with a black suitcase in his hand stops by her and asks for directions to Brenden house. In an unusual way Aina is attracted to this stranger. She offers to take him herself to his intended address. They talk all the way towards the house. Mr. Brenden, owner of vast properties, welcomes his black suited lawyer Hugo Borja and offers tea for both Aina and Hugo.  Mr. Brenden’s lawyer visits the town of Sogndal every month.  Aina despite all the pressures and difficulties succeeds in meeting the lawyer once every month at the same place where they first met. Hugo disappears for three months. Aina finds out his job is transferred to London. She decides to leave her town, parents, church and friends for Hugo. When Aina finds his whereabouts she is surprised by the unusual engagement of her love to a well-known judge’s daughter, Nora.    

Characters:
Aina Christensen is the most polite and respected young lady of Sogndal, she is a strict follower of Catholic religion. Aina has a dark secret which frequently haunts her in her dreams and due to this fact she rarely interacts with people of her town. Most of her time is spent in loneliness. The only business is her daily duty of regular visits to the oldest church of Norway. However, her only wish is to leave the town and follow her lifetime dream of being a hospital nurse.  
Hugo Borja is an aspiring lawyer. He lives in a small town. He is hired by Mr. Brenden the richest person in Sogndal to work on a case. Hugo successfully wins the case and earns enough money to expand his career in London.
Brenden Eliassen is a very popular person in Sogndal, Norway due to his great fortune left by his parents. He is not only famous for his money but also for his social morality and abstinence from illegal intimate relationships.   Brenden is helping, caring and stylish. His dream is to see every member of his society fully educated.
               



Exposition:
Aina’s hopeless life turns out to be so colorful after she meets Hugo. She desperately waits for him at the end of each month. They talk about their families. They only meet once a month. Every time she sees him her sorrows and boredom vanish. Hugo is not only in love with Aina he also promises to live with her in this town forever. She is catholic but Hugo is not. Aina’s family observes some changes in her. She is advised by the church’s father. Her parents are skeptical that she might be seeing someone. Mr. Brenden after three months wins the case and is done with Hugo.   

Rising Action:
One day as usual both Aina and Hugo are seen kissing each other behind an old tree. The person who sees this unbelievable scene is the Father who schools Aina in religious lessons. The next day Aina’s parents are summoned by the Father. Although, Church’s Father does not reveal her secret meeting with Hugo, he advises them to find a nice person as a life partner for her. Aina’s parents become more suspicious and they decide her marriage would be the best option. Mr. Brenden is the most suitable person according to them. They secretly send their offer to Mr. Brenden in writing. After thoroughly considering this undeniable invitation, Mr. Brenden decides to get married with Aina, the most gorgeous lady of the town. Aina has never rejected her parent’s decision but this time it’s different. All her life depends on this crucial event. While her arranged life-mate is unknown to Aina, she informs Hugo as early as she meets her. Hugo continues to work with Mr. Brenden. On the final day of Mr. Brenden’s case which is successfully completed by Hugo, Aina comes to see her boyfriend. Mr. Brenden is astonished to see her. He recalls the first day Aina had come along with Hugo. He suspects something is going on between them. Hugo has just read the written offer sent by Aina’s parents. He found the letter on Brenden’s desk. He pretends Aina has come to ask about a case and that this is just a professional meeting. Hearing this Mr. Brenden takes a deep breath, even though his distrust remains. Hugo leaves the town without revealing the subject of the letter to Aina. She waits for Hugo but he doesn’t visit the town even after a month has passed. She desperately waits for another month and still there is no news on him. There is no one to help her find Hugo. She doesn’t have money. She doesn’t have a supporter. Her nights are spent wet in tears. Her days are spent equal to years. Her parent’s worries and fears increase as she stops eating anything. They inform Mr. Brenden about Aina’s condition. He invites Aina and her parents to a dinner. On this night Mr. Brenden informs Aina that he would be her husband and tells her about the letter. Aina cries and requests him not to accept the offer because she loves Hugo. Mr. Brenden promises that he would help her find Hugo. Mr. Brenden convinces Aina’s parents to take her on a sightseeing tour. They travel to the town where Hugo was living. While traveling Aina finally reveals the dark secret that she was suffering her whole life. She tells Mr. Brenden that at the age of 13 the Father of the church sexually abused her at weekends. This horrible incident repeated hundreds of times for 6 years. Mr. Brenden is shocked. He vows to arrest him as soon as he returns. They reach Hugo’s town. However, they find out Hugo is moved to London. When they reach London they also find out that Hugo is engaged with a famous judge’s daughter, Nora.

  

Climax:
Aina decides to meet Hugo for once and for all. They meet each other in a restaurant. Hugo tries to convince her that he did this as an important career move. Aina does not believe and she asks the real reason of leaving her. Aina loses all hopes when she gets no compelling purpose. She requests Brenden to take her back home. Brenden and Aina stay in a hotel due to bad weather conditions. They could not travel that day. Brenden succeeds in meeting Nora, Hugo’s fiancée. He asks her the reason for Hugo’s leaving Aina without purpose.  Nora tells him that she believes Hugo is still in love with Aina. Hugo left her because his future was uncertain. He left her because he was certain Mr. Brenden could give her the best life. The day he read her parents’ written offer, he decided to leave Aina. Mr. Brenden’s heart does not allow him to inform Aina of the news regarding Hugo. He could not inform her that night at the hotel. They return to Sogndal. Aina accepts marrying Brenden. They invite everyone except the Father of Church. Aina is still thinking about Hugo. Brenden’s conscience does not allow him to marry her. The wedding night arrives and so does Hugo.

Falling Action:
Aina’s eyes could not believe. She is sure she is dreaming. However, Brenden informs her that he had invited Hugo for the wedding. The moment when bride and groom exchange rings, Mr. Brenden discloses his plan. He informs every guest that in reality it’s Aina and Hugo’s wedding. This news surprises everyone including Aina’s parents, Aina and Hugo. They finally get married and the second day of the marriage Mr. Brenden opens a new case against the Father of the Church. 

Thank you in advance,
Khairuddin